ตั้งใจไว้หลายครั้งแล้วว่าอยากไปเที่ยวป่าซับลังกา ด้านเหนือของลพบุรี
เพราะไปลพบุรีก็บ่อย มีโอกาสกลับจากป่าราชบุรี เลยชวนคุณนัทลุยกันต่อ
ฝ่ายนั้นก็ โลด..ไปไหนไปกัน อุปกรณ์ครบ รถเป็นเหมือนบ้าน...

หลังกลับจากราชบุรี แวะส่งพี่เถียวกับสมาชิกใหม่ แล้วแวะไปรับไก่ป่าตัวเมียบ้าน อ.เดชนวมินทร์
เริ่มออกจากกรุงเทพเอาเกือบค่ำ หลังจากที่ผมต้องฝ่าน้ำปริ่มๆ แถวเกษตรนวมินทร์
ฤทธิ์พายุฤดูร้อนที่ถล่มกรุงเทพบ่ายนั้น ทำเอาแผนผิดหมด แต่สุดท้ายความตั้งใจก็ไม่สิ้นสุด...

ก่อนสองทุ่มแวะพัก ปตท เลยตัวเมืองสระบุรีมานิดหน่อย ชาร์แบตชั่วคราว แล้วโทรหาดงไผ่
คืนนี้ขอหลับนอนกันที่บ้านดงไผ่ จากเดิมที่จะไปซับลังกาก่อนมืด...

หลังจากทักทายปราศัย คุยกันจนถึงเวลานอน ผมก็หลับไปตาย ตื่นมาอีกทีก็ตีสี่กว่า
ได้เวลามุ่งหน้าสู่... ซับลังกา ผืนป่าต้นน้ำแห่งลพบุรี

ได้กาแฟแก้วอุ่นๆ จากเซเว่นวังม่วง แล้วก็ไปต่อกัน
วันนี้อากาศนับว่าแย่เอามากๆ มีฝนตกประปราย แถมฟ้าปิด ลมแรงมาก
ไปถึงตอนเช้าที่ทำการเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกา กับบรรยากาศที่ค่อนข้างจะอืมครึม
ทราบจากเจ้าหน้าที่ว่า เราต้องรอถึงแปดโมง กว่าจะเิปิดทำการ เลยเดินเล่นไปพลางๆ

แม้ไม่มีแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า แต่บัวสายสีแดงสดก็บานรับความสดชื่นของอรุึณรุ่งวันใหม่

หากเคยได้ยินกันมาบ้างว่า ที่นี่เป็นอีกที่หนึ่งที่มีโครงการปล่อยช้างคืนป่า
เฉลิมฉลอง ๘๐ พรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ตรงทางเข้าโครงการ มีงาช้างขนาดใหญ่ มองลึกเข้าไปเห็นป่าไผ่อุดมสมบูรณ์ อีกจุดหนึ่งที่ผมเล็งไว้ว่า น่าจะมีไก่ป่าเยอะทีเดียว
และเช้าีนี้ เหมือนจะแว่วๆ ได้ยินเสียงสักครั้งดังออกมาทางชายป่าด้านทิศบูรพาแห่ง คชสถาน...

ป่าไผ่ด้านข้าง...

บริเวณใกล้ๆ กันมีวัดอยู่แห่งหนึ่งซึ่งทุกเช้า ท่านจะมาบิณฑบาติในเขตที่พัก จนท ให้มีโอกาสได้ทำบุญกัน

ทุกฝีก้าวล่วงไปด้วยสติ สัมปชัญญะ สายตาทอดมอง มือประคองบาตร... ครั้งหนึ่งผมก็เคยอยู่ในสภาวะแห่งนั้น....

รออ่านอยู่นะ ท่านเจ

ต้นอาทิตย์หน้าผมจะขึ้นไปทำบังไพรถ่ายรูปไก่ป่ามาฝากครับหากโชคเข้าข้างได้ภาพแน่นอนครับ

และแล้ว...ก็เริ่ม...ปฐมบท แห่งซับลังกา...(รอชมอยู่นะครับพี่)

(อย่าคาดหวังกับ ป่าซับลังกาครับ เพราะว่าทั้งฝนทั้งลมขนาดนั้นไม่ได้เห็นอะไรแน่ๆ ฮ่าๆๆ...)


ผมใช้เวลาช่วงที่รอ จนท ไปกับการเดินรอบๆ สำรวจ ไล่ตั้งแต่บริเวณบ้านพักนักท่องเที่ยว
เรื่อยไปจนถึงบ้านพักเจ้าหน้าที่ ผ่านหน้าอาคารที่ทำการ ซึ่งมีลานหญ้ากว้างมาก เหมาะสำหรับกางเต้นท์นอนดูดาว
คืนไหนฟ้าแจ่ม คงมองเห็นไปถึงทางช้างเผือก...

กะรางหัวหงอกบินออกมาทักทายฝูงใหญ่.. ไม่ทันจะได้จับภาพ ก็กระโดดไปอีกพุ่มไม้ ส่งเสียงเกรียวกราว

อีกมุมหนึ่งของบ้านพักที่สามารถกางเต้นท์ได้...

หลังจากเจอ จนท เรียบร้อย เค้าก็อธิบายให้ฟังคร่าวๆ คือ การจะไปไหนมาไหนในนี้ ต้องมี จนท ของเขตนำทาง
ไม่สามารุถเดินไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจ สุดท้ายเราเลยตกลงใจกันว่า ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็ให้ จนท นำทางดู
เส้นทางศึกษาธรรมชาติหน่อยละกัน เผื่อว่าจะโชคดีได้เจอบ้าง...

จะว่าไปก็เหมือนกับไปเดินเล่นเขาใหญ่ครับ ตามเส้นทางที่จัดทำไว้ ด้านในเจอทหารเป็นกลุ่มๆ
กำลังมาช่วยทำฝายคอนกรีตเพื่อกักเก็บน้ำ ตามลำห้วยสนธิ ต้นน้ำสนธิที่จะไหลไปรวมกับแม่น้ำป่าสัก

จนทนำทางชี้ให้ดูแนวลวดไฟฟ้าที่กันไว้โดยรอบโครงการปล่อยช้างสู่ป่า เพื่อกันไม่ให้ออกมานอกเขต
ผ่านแนวป่าไปเป็นทางยาว ไล่ขึ้นลงเนินไป เห็นเขาทะมึนอยู่เบื้องหน้าที่เป็นปราการกั้นระหว่างลพบุรีและชัยภูมิ

ตลอดเส้นทางเดินเหมือนกับเป็นการพูดคุยกันเสียมากกว่า ว่าตรงจุดไหนที่พอจะดูไก่ป่าได้บ้าง
แต่เท่าที่ผมสรุปเอาเองในใจ เหมือนจะไม่ชัดเจนเท่าไหร่ ตรงนั้นก็มี ตรงนี้ก็เคยเจอ ข้างๆ บ้านพักก็เคยเห็น..
ยังไม่ใช่ลักษณะที่เจอเป็นฝูงๆ ลงตรงนี้บ่อยๆ..

อีกทั้งร่องรอยคุ้ยเขี่ยในเส้นทางดังกล่าวก็น้อยมาก แม้ช่วงสุดท้ายจะผ่านป่าไผ่ริมลำห้วย ก็ยังมีให้เห็นน้อย
แต่ก็มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ได้ิยินเสียงกระพือปีกบินออกไปตามแนวไผ่ นัทบอกว่าเป็นตัวเมีย ผมพยายามเล็งช่วงที่ได้ยินเสียง
เหมือนจะไปเกาะกิ่งไผ่แต่ก็ไม่ัทันเห็นตัว...

บทสรุปป่าซับลังกา อาจจะไ่ม่เหมาะสำหรับสมาชิกในชมรมที่จะไปซุ่มดูไก่ป่า ถ่ายภาพ
เพราะไม่สามารถไปไหนมาไหน หรือเลือกจุดซุ่มดู ได้อย่างอิรสะ
โดยเฉพาะในโซนทางไปหน่วยซับหวาย ผ่านเขตแนวสายไฟกั้นช้าง เพราะค่อนข้างอันตราย

ช่วงต้นปีเป็นช่วงที่้ช้างจะผสมพันธุ์ จะไม่อนุญาติให้ใช้พื้นที่เดินป่า ประมาณ ๑ เดือน
แม้ขณะที่ผมไปคราวนี้ ก็ยังมีช้างตกมันอยู่ ทำให้ไม่มีโอกาสเข้าไปในเส้นทาง ห้วยพริก หน่วยซับหวายได้ (ทางเข้ารูปงาช้าง)
ซึ่งตามข้อมูล จะผ่านป่าไผ่ดงใหญ่ของซับลังกา ที่ซึ่งผมมั่นใจว่าน่าจะมีไก่ป่าชุกชุม

ที่น่าตกใจคือเคยมีการน้ำไก่ผ่ามาปล่อยบริเวณป่าใกล้ๆ ที่ทำการ และที่หลงเหลืออยู่คือ
ไก่ต่อหนึ่งคู่้เดินหากินอยู่บริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า...
เจ้าหน้าที่เองก็รู้ เพราะใช้คำว่า "พันธุ์ทาง" เด๋วมันก็ผสมกันไปมาเอง คงไม่ได้มองถึุงความเสียหายของสายพันธุ์

ด้วยระยางทางที่ไกลเพิ่มขึ้นจากบ้านดงไผ่ร่วมร้อยกิโลเมตร จึงคิดว่าไม่เหมาะสมสำหรับการชมไก่ป่าครับ


แต่ป่าซับลังกา เหมาะมากสำหรับคนที่ต้องการมาเที่ยวธรรมชาติ เพราะคุณจะได้พบกับธรรมชาิติจริงๆ
ตามเส้นทางเดินแต่ล่ะที่ ซึ่งโปรแกรมทั่วไปใช้เวลาราว ๒-๓ วัน และมีการค้างคืนตามจุดพักแรมต่างๆ
จะพบกับภูมิประเทศที่งดงาม หากได้ขึ้นไปสันเขาด้านบน....

หลังจากได้ข้อสรุป ผมและนัท เลยมุ่งหน้ากลับป่าไผ่ ที่ซึ่งทุกครั้งที่ไป ก็มีไก่ป่าให้เห็น...

ได้งีบครึ่งชั่วโมงทำให้มีแรงขึ้นเยอะ คราวนี้พวกเราสามคน นำำไก่ต่อไปสองตัว สำหรับผมตัวหนึ่ง
ดงไผ่กับนัทอีกตัวหนึ่ง สามชีวิตมุ่งหน้าสู่ป่าไผ่ แหล่งปราบเซียนถ่ายภาพไก่ป่า....
แม้แต่น้องวิทย์ปากช่อง ดอดผ่านมาสามครั้ง ก็ยังไม่เคยได้สัมผัสแม้แต่ปลายขน...

เส้นทางที่เิดินขึ้นค่อนข้างชัน ทำให้เราหยุดพักกินน้ำเป็นระยะ บวกกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวช่วงบ่ายแก่ๆ

ป่าไผ่ที่นี่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่สัมปทานหินอ่อน เราจึงยังเห็นร่องรอยแห่งอดีตตามรายทาง...