เมื่อวันศุกร์ผมได้มีโอกาสพาพี่เจไปเดินดูไก่ป่า ในป่าเขตราชบุรี
เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้นคอยติดตามชมครับคืนนี้ง่วงมากๆขอโพสแค่นี้ก่อนครับ

ปูเสื่อรอครับ...แต่เจแอบเล่าให้ผมฟังแล้วอิๆ

โห นายพี กะว่าจะอู้สักวันสองวัน กลับมางานเยอะคอดๆ
ไว้ค่ำๆ จะเริ่มเล่าให้ฟังละกันนะครับ รูปไก่ป่าอาจะไม่มีแต่เอาบรรยากาศแล้วกันนะครับ

ว่าแต่พี่ดงไผ่ ให้สมุนไป ลืมใส่ถ่านน่ะรู้สึกเงียบสนิทเลยตั้งแต่วันแรกที่ไปยันวันกลับ
แต่ก็ยังดีน่ะที่ได้พาเจ้าตัวเล็กไปสัมผัสพื้นที่ฝึกงานจริง 555
มีแต่เจ้านกกระทาป่า ขันให้ทั่วไป แถมมาเดินโชว์ตัวให้พี่เจถ่ายรูปอีกต่างหาก

ฮ่าๆๆ น้องพีไอ้ตัวที่มาเอาไปมันเป็นไก่ป่าลูกผสมเลือด 50อายุได้ไม่ถึง 10 เดือนมันเลยคึกคักช้าครับถ้าเป็นไก่ต่อแค่อายุ 10เดือนนี่ขันทั้งวันยันกลับฮิๆๆ ต้องเอามืออุดปากไก่ไว้ด้วยนะจะบอกให้ ห. หึๆๆ

ฮานาก้า.ก้า... นกกระทาขัน ขำดี

คืนนี้อาจจะเล่ากันไม่ทัน เพราะเมื่อกลางวันโหลดภาพจาก CF Card ลงเก็บไว้ใน PC
วันนี้มีไฟดับ (ไม่รูกระชากด้วยหรือเปล่า) เปิดคอมอีกที ไม่ติดซะแล้ว power supply น่าจะเดี้ยง
พยายามโหลดจากกล้องโดยตรงลงโน๊ตบุคก็ไม่ได้ ไม่รู้เป็นไร อุปสรรคเยอะ เหอๆ

อย่างว่า ของดีๆ ต้องรอกันหน่อย ใช่มั๊ยนายพี ฮานาก้า ก้า... ฮ่าๆๆ

อาจจะมือใหม่กันหน่อยครับ เตรียมการกันไม่ค่อยทันเท่าไหร่
ไปถึงที่หมายก็เกือบเย็นแล้วครับ อากาศเย็นมากครับ (ช่วงปลายอาทิตย์ที่แล้ว)
มองผ่านแนวไผ่บ้านพรานออกไปเห็นเทือกเขาทอดตัวเป็นแนวยาว เป็นปราการ เป็นบ้านหลังใหญ่....

ห่างหายจากการใช้กล้องไปนานพอสมควร นิสัยที่จะยกมาถ่ายภาพโ่น่นนี่ไปเรื่อย เลยน้อยลงไปนิด (ยังนึกเสียดาย ฮ่าๆ)

เริ่มต้นด้วยเือื้องผึ้งสวยๆ บานท้าทายลมหนาวคาคบไม้บ้านพรานของเราครับ

หลังจากล้า่งหน้าล้างตา ก็ได้เวลาเย็นๆ พวกเราก็นำรถออกไปสำรวจกันครับ
จุดปลายคือในหุบด้านใน บริเวณนี้มีที่พักสงฆ์ร้างอยู่ ทราบมาว่าท่านมรณะภาพไปปลายปีแล้ว
เป็นจุดที่หลายๆ คน ใช้เป็นที่พักกัน ก่อกองไฟเรื่อยเปื่อย... เราเดินลัดเลาะไปข้างบนเรื่อยๆ
สภาพอากาศเย็นเฉียบ พร้อมกับความมึดที่เข้ามาครอบคลุม และแล้ว...
เอ๊ก อี เอ๊กกก เอ๊ก... เสียงขันกระชับ ดังกังวานมาแต่บนสันเขา จุดที่น้องพีเคยไปซุ่มมาก่อน...
ก่อนกลับออกมาในเวลาพลบค่ำ เราก็เจอกับแขกที่เข้ามาตอนรับตลอเส้นทางกลับที่พัก

นกตบยุงนั่นเองครับ

คืนแรกจบลงด้วยเรื่องราวเล่าขานจากประสบการณ์อันหลาหลาย...
และที่ขาดไม่ได้ก็น้ำใสๆ ที่ทำให้คนเล่ายิ่งออกอรรถรสมากยิ่งขึ้น ( ^^ )

รุ่งเช้าพี่พรานบอกว่าลองเอาไก่ต่อที่ทุลักทุะลกันลากถูมาจากใครบางคน
(ซึ่งกึ่งบอกกึ่งย้ำมาแล้วว่า...ลูกห้าสิบ แต่ขันแล้ว ยังให้เครดิตไก่ตัวเองอีกหน่อย อิๆ)
ไปวางใกล้ๆ บ้าน แนวไผ่ชายป่าดู เพราะเห็นว่ามีไก่ป่าตัวผู้ลงมาขันอยู่หนึ่งตัว

แต่ว่าตั้งแต่เมื่อวานจนเช้าวันนี้ พวกเราก็ยังไม่ได้ยินเสียงขันของเจ้าไก่ต่อสักแอ๊ะเลยครับ
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ลองหน่อยละกัน สามคนเลยหอบหิ้วกันไปยังชายป่า
หลังจากได้ที่เหมาะๆ ก็วางไก่ต่อ แล้วก็หาที่ซ่อนตัว แล้วสิ่งที่เราได้ยินคือ...

เอ๊ก อี เอ๊ก เอ๊ก! เสียงกังวานจังหวะหลังขาดฉับ ตามแบบฉบับไก่ป่าดังอยู่ใกล้ๆ
ในขณะที่เจ้าไก่ต่อของเราคุ้ยหาอาหารด้วยความหิว -_-"
ต้องขออภัยที่ไม่ได้ถ่ายบรรยากาศตรงบริเวณนั้นมา เพราะมัวแต่ลุ้น... ลุ้นให้ไก่ต่อขัน ฮ่าๆๆๆ

ปิดท้ายด้วยรูปดารารับเชิญตัวเอกของป่า หลายครั้งที่ผมไปนั่งซุ่มแล้วเจอเจ้าบ่อยมาก
ก่อนที่เราจะย้ายออกไปเพื่อนเข้าไปสำรวจป่าด้านในกัน....

อาจจะเกิดความผิดพลาดจากการสื่อสารกัน ทำให้รถที่ใช้แทนทีจะเป็นกะบะลุยๆ
กลับกลายเป็นเจ้าอัลสิสไป งานนี้เลยเหมือนกับการมาแค่สำรวจป่ากันมากกว่าที่่จะบุกตะลุยป่า...

หลังจากยอมแพ้กับเจ้าไก่ต่อ เราก็นำไปเก็บที่บ้านแล้วก็ออกมาตะลุยกันต่อ
พาหนะพร้อมกับเบื้องหน้าเขาสูงทะมึน
อุปกรณ์พร้อม... Canon EOS 350D
และที่สำคัญ ใจพร้อม....
สามชีวิตเลยเริ่มทดสอบความอดทนกัน อนทนที่จะไม่ทำลายชีวิตเหมือนอย่างเคย... และอดทนที่จะรอคอย...

และแล้วสิ่งที่เรารอคอยก็ปรากฏกายให้เห็น... ไก่หนุ่มสองตัวเดินข้ามถนนไป
ขณะที่ยังไม่ทันได้เตรียมตัว เตรียมกล้อง... เลยได้มาแค่ที่เห็นครับ ในระยะไกลๆ
แต่ก็ยังทำให้เราได้เห็นลักษณะอย่างสมบูรณ์ ตัวแรงลงข้างทางไปแล้ว ยังรุ่นๆ กว่าตัวที่ตามมาซึ่งโตเป็นหนุ่มเต็มที่

มีเสียงใครบางคนเปรยว่า... ตั้งแต่มาที่นี่ ยังไม่เคยเจอไก่ป่าวิ่งผ่านหน้าแบบนี้เลย...

ภาพที่เห็นได้บ่อยๆ กลายเป็นของยาก ในขณะที่ภาพยากๆ กลับเป็นของง่ายสำหรับบางคน
แต่สำหรับผมแล้ว บางครั้งความงดงามของธรรมชาติก็อยู่ใกล้ๆ ตัวนี่แหล่ะ แต่เรามองไม่เห็น...

บรรยากาศดีมากครับ ภาพก็สวย(ถึงจะไม่ใช่ภาพไก่ป่าก็ตาม ) ดูแล้วทำให้มีกำลังใจขึ้นอีกเยอะเลยที่จะถ่ายภาพไก่ป่าให้ได้ ถ้ามีโอกาสอีกผมขอร่วมก๊วนไปแก้ตัวในป่านี้อีกที เพราะเดือนหน้านี้เป็นช่วงสำคัญในการดูไก่ป่าเลยทีเดียว

ผ่านตรงจุดนี้ไป พวกเรามุ่งหน้าสู่หุบเขาที่ไปสำรวจกันมาเมื่อคืน
ลุยลงไปตรงจุดที่เคยระบุว่า เจอไข่ไก่ป่า บริเวณนี้
แต่สิ่งที่น่าสังเกตคือ ร่องรอยการคุ้ยเขี่ยมีน้อยมาก เป็นไปได้่ว่า...
อาจจะเหลือน้อย... หรือเปลี่ยนแหล่งที่อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา
มีแต่ร่องรอยใหม่ๆ ของหมูป่า ซึ่งอาจจะลงมาหาหน่อไผ่กินหลังจากได้น้ำฝนห่าใหญ่

แม้ไม่ได้เจอร่องรอยไก่ป่าในจุดนี้ แต่อย่างน้อยๆ เราก็ยังเห็นความงามรอบรายทาง ไม่ขาดสาย...

บางครั้งมองเข้าไปในดวงตา... ชีวิตหนึ่งชีวิตไม่ได้มีค่าสำหรับเรามาก
แต่กลับมีค่ามหาศาลกับอีกหลายๆ ชีวิต ดวงตาคู่นี้อาจจะเป็นดวงตาสำหรับอีกหลายๆ คู่ ที่ยังไม่พร้อมที่จะหากินเอง

ไอน์สไตน์ เคยเปรยไว้ว่า "เพราะความสำคัญมั่นหมาย มนุษย์จึงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวธุลีในจักรวาล..."

ครูบาอาจารย์ท่านเคยเอ่ยด้วยความเมตตามากๆ ว่า...

"มันเกิดเป็นสัตว์นะ ต้องดิ้นรนหาอาหาร ต้องคอยระแวดระวังภัยที่มากร้ำกราย มันก็ลำบากมากอยู่แล้วนะ... อย่าไปทำร้ายมันนะ..."

อีกหนึ่งความงามของธรรมชาติที่รายล้อม ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเห็นไหม...