ว้า...อย่าเพิ่งจบสิครับ กำลังสนุกเลย เขียนต่อเรื่องชีวิตน้อยๆของไก่ต่อก็ได้ครับ จะรออ่าน

4 คัมภีร์มีขายตามร้านหนังสือเก่า


เบื้องหลังการถ่ายทำ

ก่อนที่ผมจะกล้าทำคลอด หรือช่วยแกะเปลือกไข่ เพื่อช่วยให้ลูกเจี๊ยบสามารถดันตัวออกมาได้นั้น มีเบื้องหลังการถ่ายทำ หรือความรู้เคล็ดลับที่ผมแสวงหาจากหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของมินิฟาร์มที่เขาเพาะไก่ฟ้า ไก่จุกมาพอสมควร จากเว็บไก่ต่าง ๆ และจากหนังสืออีก 3-4 เล่ม ที่ไปหาซื้อมา





โดยเฉพาะหนังสือไก่ซารามอ ที่ให้ความรู้เกี่ยวกับลำดับการเจริญของไก่ ตั้งแต่อยู่ในตู้ฟัก จนออกมาเดินได้ เรื่องอาหารไก่ เรื่องโรค เรื่องวัคซีนต่าง ๆ





ส่วนหนังสือเรื่องไก่ฟ้า ก็เป็นอีกเล่มหนึ่งซึ่งบอกวิธีการต่าง ๆ มีบทสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ แม้ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับการฟักมากนักก็ให้ความรู้มากเหมือนกัน






หนังสือเรื่องนกยูง แม้ไม่ใช่เรื่องของไก่ แค่หนังสือเล่มนี้มีรายละเอียดการฟักอย่างเต็มพิกัด บอกวิธีแก้ปัญหาต่าง ๆ วิธีช่วยแกะเปลือกไข่ช่วยให้สามารถเกิดออกมาได้ และวิธีแก้ไขไก่ที่ผิดปรกติ เช่นการสอนให้มันเดิน การแก้ไขนิ้วตีนลูกเจี๊ยบที่ต้องใช้เทปแปะเพื่อให้เดินปรกติ ตลอดจนอาหาร และโรค แถมมีบทสัมภาษณ์ผู้ทำกิจการฟาร์มนกยูงอย่างใหญ่โตอย่างละเอียดอีกด้วย
ทำให้รู้ว่าหากไก่ไม่สมบูรณ์ไม่ควรเลี้ยง ต้องกำจัดแต่เนิ่น ๆ ต้องโหดหน่อย ๆ เป็นต้น






หนังสือเรื่องไก่ชน ให้ความรู้เรื่องการผสมพันธุ์ไก่ได้ดีเยี่ยม ทำให้ผมเลือกผสมแบบไคลแมกซ์เฉพาะช่วงเย็น เวลาอากาศเย็น ๆ ทุก ๆ วัน วันละครั้ง โดยไม่ปล่อยให้ผสมมั่ว ๆ ซึ่งจะทำให้ยีนที่ดี ๆ จากพ่อ-แม่พันธุ์ถ่ายทอดถึงลูกได้ดีที่สุด

...หนังสือทั้ง 4 เล่ม ผมซื้อมาจากร้านหนังสือเก่าของรุ่นพี่ที่ตลาดนัดจตุจักร 2 มีนบุรีครับ

...อันที่จริงอาจมีหนังสือวิชาการอีกมาก แต่ผมเลือกเฉพาะที่มีผลงานจากฟาร์มกำกับไว้โดยเน้นบทสัมภาษณ์เจ้าของฟาร์ม หรือผู้เชี่ยวชาญเป็นหลัก

...ท่านที่สนใจอาจหาซื้อมาอ่านได้ อ่านแล้วศึกษาเพิ่มเติมจากเว็บนี้รับรองว่า สามารถเพาะไก่ ฟักไก่ ที่ว่าไม่ง่ายได้อย่างแน่นอน

...ครั้งต่อไปจะเป็นการเปิดกล่องดำ หรือมิติของเครื่องฟักจากขยะรีไซเคิ้ลว่าประกอบไปด้วยอะไรบ้าง มันทำงานอย่างไร จนสามารถเพาะฟักได้สำเร็จทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แล้วก็คงจะจบเรื่องนี้เสียทีครับ

ผมว่าเปลี่ยนเป็นอีกกระทู้ดีกว่าไหมครับ

จะได้ไม่ปะปนกับเรื่องฟักไข่

...หรือว่าจะทำให้เว็บบอร์ดไก่ป่าเปลืองเนื้อที่

...สำหรับผมพอมีข้อมูล และภาพที่ถ่ายไว้บ้างเหมือนกัน

รวมพลคนเสื้อลาย

วันนี้เป็นวันดีเดย์ นัดรวมพลคนเสื้อลาย เวลา เที่ยงกว่า ๆ ไม่มีเหตุการณ์อะไรรุนแรง

...นี่เป็นพาดหัวข่าวเด่นประจำวันนี้ เนื่องจากทั้ง 4 ตัว เจอกันพร้อมหน้าเป็นครั้งแรก

...พี่ใหญ่ไม่รังแก Q+K เพียงแค่ทักทายจิกเบา ๆ แล้วก็นั่งไซ้ขนใครขนมันสบายอารมณ์

...นี่แสดงให้เห็นว่าจากประสบการณ์ของพี่ใหญ่ที่ทะเลาะเบาะแว้งกับไอ้จิ๋วก้นตันในช่วงที่ผ่านมานั้นไม่เป็นผลดี

...รวมพลคราวนี้จึงชื่นมื่นปานรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซี่ยนพบกับ รมต.ต่างประเทศสหรัฐอเมริกานางฮิลลารี่ คลินตั้น ที่ภูเก็ต

...นี่ถ้าไก่มีมือก็คงทำท่าจับมือแบบลูกโซ่เป็นแน่แท้

...และสภาพการณ์น่าจะละม้ายสมัยคุณบรรหารจับมือลูกโซ่กับนายกสิงคโปรในยุคก่อน

...คือมันไม่ได้เรียงตามลำดับไหล่ เพราะความสูงของเจ้าจิ๋วมันคล้ายท่านบรรหารไม่ผิดเพี้ยน

...สรุปแล้วในอนาคตอันใกล้นี้ทั้ง 4 ท่าน จะได้อยู่ร่วมกรงใหญ่เดียวกัน และจะมีการป้องกันงู แมว และหมาอย่างแข็งแรง เพื่อว่า ทั้ง 4 ท่าน จะได้เจริญเติบใหญ่ต่อไป

ไซ้ขนเล่นดีกว่าจิกตีกัน เป็นสภาวะสมานฉันท์ของแท้


ต่างยิ้มแย้มแจ่มใส เคราะห์ดีที่มีแต่ปีก ไม่สามารถจับมือกันได้

อยากชิมโค๊กสักอึกสองอึก


23 สิงหาคม "วันครอบครัว (ไก่ต่อ)"

เย็นวานนี้เป็นวันอาทิตย์ ผมพาลูกไก่ทั้ง 4 กับพ่อและแม่ (หรือแม่เลี้ยง) รวม 6 ตัว ออกไปสนามข้างบ้าน

ทุกตัวร่าเริง สดใส พ่อแม่ไก่ แม้ไม่ได้ฟัก ไม่ได้เลี้ยงมาก็ไม่มีทีท่าจะทำร้ายจิกตีเจ้าตัวเล็กทั้งหลายแต่อย่างใด

พอผมเอาลูกเจี๊ยบใส่ตะกร้าไปวางที่โคนต้นไม้ลูกเลี้ยงทั้ง 4 ก็กระดี๋กระด๋า กระโดดลงสนามหญ้าทันที

สำหรับมืออาชีพอย่างพ่อ-แม่ไก่นั้นไม่ต้องอุ้มให้เมื่อย พวกเขาพากันเดินควงคู่ตามหลังผมออกจากประตูบ้านอย่างคุ้นเคย

ขาดไปแต่ "แม่มาร์ค 1" เท่านั้นที่ไม่มีโอกาสออกมาสังสรรค์ในวันสำคัญนี้

ผมนั่งดูไก่คุ้ยเขี่ยอยู่ที่สนาม หรือสวนสาธารณะของหมู่บ้าน (ที่มีเนื้อที่สัก 3-4 ไร่ มีสนามบาส สนามกีฬาเอนกประสงค์ 2 สนาม อยู่คนละฝากถนนกับบ้านผม) สักพักหนึ่งก็มีเด็กเล็ก 2 คน เดินเข้ามาดู ผมก็บอกว่าอย่างเดินเร็ว อย่าวิ่งเข้าหาไก่ ให้นั่งลง เดี๋ยวลูกเจี๊ยบจะเข้ามาหาเอง

ประเดี๋ยวเดียวลูกเจี๊ยบก็ทะยอยเดินมาหาผม มานั่งเล่นบนแข้งขา ผมจึงค่อย ๆ จับไปวางที่มือเด็กแล้วสอนเด็ก ๆ ว่า เวลาจับไก่โดยเฉพาะลูกเจี๊ยบต้องเบา ๆ มือ อย่าเอามือขะยุ่มหลังไก่แรง ๆ เขาจะตกใจแล้ววิ่งหนี ไม่เข้าใกล้

เด็กชายเล็ก ๆ 2 คน ก็ปฏิบัติอย่างนุ่มนวลตามสั่ง สักพักหนึ่งก็สามารถจับไก่ไปเกาะตามตัว หรือแม้แต่วางบนหัวก็ไม่มีการแตกตื่น

แสดงว่าลูกเจี๊ยบทั้ง 4 เชื่องคนทุกคนที่กระทำต่อเขาอย่างเป็นมิตร

เล่นสักครู่ก็มีเด็กหญิง 3 คน โตหน่อยสัก ป.3-ป.4 เข้ามาดูด้วย บอกว่าเคยจับไก่แล้ว แต่ก็ชอบดู

...สรุปแล้วเมื่อวานนี้ผมมีเพื่อนเด็กระดับอนุบาล 2 คน ระดับประถมต้น 3 คน มาเล่นกับทีมไก่ต่อที่สนามข้างบ้านครับ

หมู่บ้านจัดสรรที่ผมอาศัยมา 22 ปี นี้ เป็นฝีมือการก่อสร้างของพ่อ-แม่ หรือลุง ป้า น้า อา ของเด็ก ๆ เหล่านี้ พวกเขามาเป็นคนงานก่อสร้างหมู่บ้านนี้แล้วก็เลยยึดที่ว่าง ๆ สุดแดนรั้วหมู่บ้าน ที่เคยเป็นแหล่งที่พักคนงานปักหลักอยู่กันมายาวจนออกลูกออกหลานมากมาย สร้างบ้านแบบพอเพียงคล้าย ๆ บ้านพักคนงานก่อสร้างทั่ว ๆ ไป กลายเป็นชุมชน ๆ หนึ่ง

อยู่นานเข้าก็มีประชากรเพิ่มขึ้นหนาตาพอสมควร พวกเขาบางคนก็ทำกิจการก่อสร้างที่ถนัด พวกผู้หญิงบางคนก็เปลี่ยนอาชีพมาขายอาหารที่ตลาดหมู่บ้าน มีน้าผู้ชายคนหนึ่งชอบขี่จักรยานติดป้ายบอกว่านวดแผนไทย มีเบอร์โทรฯมือถือกำกับไว้ด้วย แกแต่งกายใส่กางแกงสแล็ค เสื้อเชิร์ตแขนยาว รองเท้าหนังสีดำ ดีที่ไม่ผูกเน็คไท ออกจากบริเวณที่พักทุกเช้า

หนุ่มอีกคนมีหน้าที่ดูแลตัดหญ้าสนามให้ดีเรียบร้อยแถมเป็นคนคุมอุปกรณ์เครื่องเสียงของกลุ่มเต้นแอร์โรบิคที่สนามเอนกประสงค์ที่มักส่งเสียงตึงตังใกล้ ๆ ห้องนอนผมทุกเย็นวันจันทร์-พุธ-ศุกร์ และวันเสาร์-อาทิตย์ จนทั้งไก่ทั้งหมาบ้านผมจะกลายเป็นนักแด๊นซ์ซิ่งกันไปหมดแล้ว

สาว ๆ หลายคนที่เดินผ่านกรงไก่ก็ทำงานตามบริษัทธุรกิจต่าง ๆ แต่งตัวสวยงามตามสมัยนิยม ก็ดีเหมือนกันทำให้หนุ่มน้อยอย่างผมพลอยตื่นตาตื่นใจไปโดยอัตโนมัติ

อ้อ...มีคนขับแท็กซี่หลายคนรวมอยู่ด้วย ส่วนมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าปากซอยก็อยู่ที่นี่หลายคนหลายคัน ทำให้พวกผมนั่งมอเตอร์ไซค์จากปากซอยเข้าบ้านโดยไม่ต้องบอกว่าจะไปซอยไหน

...เป็นชุมชนพอเพียงที่สมาชิกต่างมีฐานะดีพอสมควร แม้ความเป็นอยู่สภาพบ้านเรือนจะไม่สะดวกสบายหรูหราเหมือนบ้านที่พวกเขาได้เคยสร้างไว้มากมายก็ตาม

...ไม่แน่นะพวกเขาเหล่านี้อาจจะฟังเสียงไก่ต่อของผมขันเป็นนาฬิกาปลุกเพื่อไปทำงานตอนเช้า ๆ ก็ได้ เพราะไก่ต่อขันแหลกสายพันธุ์จากคุณตู้ ไก่ต่อ นี่ขันสบัดช่อจริง ๆ

...พวกเขาเหล่านี้ ไม่เคยมายุ่ง หรือรุกราน รังแกไก่ต่อทีมนี้แม้แต่ครั้งเดียว

...เลี้ยงมาเป็นปีไม่เห็นมีใครมายุ่งกับไก่ของผม แม้ว่ากรงไก่จะลอยเด่นติดรั้วข้างถนนที่พวกเขาผ่านไปมาตลอดทั้งวันทั้งคืน (มีแต่งูเหลือมยาวสองเมตรกว่าเท่านั้นที่บังอาจมากินไก่ตัวเก่งไปอย่างที่เคยแจ้งไว้)

นับเป็นสังคมคล้าย ๆ ชนบท แต่อยู่ในเมือง แถวบางกะปิ ถนนสุขภิบาล 3 หรือตอนหลังหลายปีมาแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นถนนรามคำแหง (เริ่มจาก 4 แยกคลองตันยาวจนถึงมีนบุรี ที่ 4 แยกตัดกับถนนสุวินทวงศ์ที่จะไปแปดริ้ว)

...แต่ชาวชนบทมีลูกหลานเป็นชาวกรุงเหล่านี้เปลี่ยนไป จึงไม่แปลกที่พวกเขาไม่มีใครเลี้ยงไก่ต่อ ไก่ป่า เพราะไม่มีป่าให้ไปล่าไปต่อไก่แถวใกล้ ๆ หมู่บ้านนี้ แต่มีบางคนสนใจเลี้ยงไก่ชน และพวกเขามีชมรมมีเวที(บ่อน)ตีไก่(เถื่อน)ในหมู่บ้านนี้ด้วย

...สรุปวันครอบครัวไก่ต่อของผมมีบรรยากาศชื่นมื่นยิ้มแย้มแจ่มใส เต็มไปด้วยมิตรภาพดังรูปน่ารัก ๆ ของเด็ก ๆ กับลูกเจี๊ยบวัยเตาะแตะเหล่านี้

...ดีกว่าไปเที่ยวที่อื่น ๆ ให้เสี่ยงภัย เสี่ยงหวัด พูดชัด ๆ ได้เลยว่าไม่ต้องใช้เงินแม้แต่บาทเดียว ไม่มีเรื่องหวาดสียว มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ต่ออายุหนุ่มน้อยอย่างผมได้อีกหลายสิบปี



เด็ก ๆ เหมือนกัน จึงเข้าใจกันได้ง่าย


พ่อแม่สบายใจที่ลูก ๆ รักกัน


พ่อไม่เรียกให้ลูกกินอาหาร แต่ไม่ทำร้าย
[url=http://www.imageposter.com/uploads/get/696993][img]http://www.imageposter.com/storage/
/39924DSCN9821.jpg[/img][/url]

พี่ใหญ่ดูแลน้อง ๆ
[url=http://www.imageposter.com/uploads/get/696995][img]http://www.imageposter.com/storage/
t171/25727DSCN9863.jpg[/img][/url]

Q+K มีเพื่อนใหม่


พ่อแม่เมียงมอง


ไม่มีใครทำร้ายลูกเรา มาเล่นฝุ่นกันดีกว่า


ลองวางบนหัวดูหน่อย


น่ารักทั้งคู่


เพท่อนใหม่ใจดี


กายกรรม


หายเครียดขึงไซ้ขนกัน

สมาชิกกลุ่มอนุรักษ์ฯหน้าใหม่



เริ่มจะเป็นครอบครัวอบอุ่น

เย็นวันอังคาร มีโอกาสดีพา 4 พี่น้อง กับพ่อ-แม่ ไก่ต่อ ออกไปสนามข้างบ้านอีกเป็นครั้งที่สอง เพื่อให้พ่อแม่ลูกได้มีโอกาสใกล้ชิดกัน

หลังจากวันอาทิตย์ก็มีวันนี้ที่ฝนไม่ตก แดดแรงทั้งวัน ทำให้สนามแห้งดี ไม่เฉอะแฉะ


พ่อไก่ได้ตัวหนอน เรียกจนคอแห้งไม่มีใครมากิน[/b]


ปรากฎว่าคุณพ่อทำตัวดีขึ้น คุ้ยเขี่ยเจอตัวหนอนใต้ต้นไม้ พยายามเรียกเด็ก ๆ ให้มากินอยู่ตั้งนาน แต่ไม่มีลูกตัวไหนสนใจ ต่างวิ่งเล่นจิกเม็ดกรวด ดิน และอะไรที่แปลก ๆ กว่าอาหารสำเร็จรูปที่พวกเขากินมาจำเจ เจอกับข้าวร้านอร่อยเพลิดเพลินไป หรือว่าไม่คุ้นกับเสียงเรียกกุ๊ก ๆ ๆ ๆ ให้มากินเหยื่อของพ่อไก่ก็ไม่ทราบเหมือนกัน

ส่วนแม่ไก่ก็ก้มหน้าก้มตาหาเยื่ออยู่ข้าง ๆ ต้นไม้ใหญ่ สงสัยจะหาโปรตีนไส้เดือนเตรียมไข่ล็อตใหม่ก็ได้

แต่เชื่อหรือไม่ว่าพ่อไก่ไม่ได้สนใจที่จะผสมพัธุ์ในช่วงนี้เลย ไม่รู้เพราะอะไร หรือว่าแม่ไก่มีกลิ่นพิเศษแจ้งให้พ่อไก่รู้ว่าไม่มีอารมณ์ ที่จริงไก่ไม่ได้มีฤดูผสมพันธุ์แบบไก่ฟ้าไม่ใช่หรือครับ ท่านผู้เชี่ยวชาญช่วยอธิบายความหน่อยครับ

...ขณะที่เพื่อนรุ่นจิ๋วในหมู่บ้านของผมเดินมาสมทบมากขึ้นเรื่อย ๆ วันนี้ 7-8 คน ส่งเสียงอยากจับไก่ กันอีกแล้ว สงสัยจะติดใจในความน่ารักของลูกเจี๊ยบ 4 ตัวที่กำลังตื่นเต้นดีใจคุ้ยเขี่ยพื้นดินใต้ต้นไม้ใหญ่

มีเด็กเพิ่มมาอีกหลายคน มีหน้าใหม่ละอ่อนมาก ๆ ระดับอนุบาล 1 ก็มี รายนี้สงสัยกลับจากโรงเรียนยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่า ดูหน้าตามอมแมมคล้ายเด็กชนบท

อีกคนโตหน่อยมาในชุดนักเรียนที่หลังยังสะพายเป้หนังสือ กลับจากโรงเรียนยังไม่ถึงบ้านก็แวะมาร่วมวง แถมตื่นเต้นขอจับไก่ 2 ตัว พร้อม ๆ กันอีกด้วย

...ต้องบอกว่าตอนนี้ปล่อยให้ไก่มันหาอาหาร และคุ้ยเขี่ยดินเล่นก่อน

...ขณะที่ผมหันไปคุยกับเด็ก ๆ ว่าใครเรียนที่ไหน อยู่ชั้นอะไรกันบ้างเพลิน ๆ

...ทันใดนั้นพี่ใหญ่หัวหน้าลูกเจี๊ยบก็ปรี่เข้าทำท่าสู้กับแม่ตัวเอง ผมถ่ายวีดีโอได้นิดหนึ่ง

...เป็นเหตุการณ์ที่แปลกสำหรับผมมาก เนื่องจากพี่ใหญ่อายุเพิ่ง 47 วัน จะหาญกล้าสู้กับแม่ไก่ระดับ 8 เดือนได้อย่างไรกัน หรือว่าเขาหยอกล้อกันเล่น ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เด็ก ๆ ฮือฮาชอบใจกันยกใหญ่

[b]กายกรรม


...ดูท่าทางแม่ไก่ไม่ได้โดดตีโต้ตอบ แค่ทำท่าสู้กันประเดี๋ยวเดียวก็เลิก แล้วพี่ใหญ่ก็กลับมาคุมน้อง ๆ ทำหน้าที่คล้าย ๆ เป็นแม่ต่อไป

...ก็แปลกดี !

...คงมีสักวันที่พ่อ-แม่-ลูก จะเดินหากินด้วยกันอย่างสนิทใจ

...นี่แค่วันที่ีสอง ก็นับว่าก้าวหน้าไปเร็วมาก ยังนึกเสียว ๆ กลัวว่าพ่อ-แม่ไก่จะจิกแรง ๆ จนเป็นแผลเหวอะหวะอย่างที่เคยพบเห็นไก่บางตัวราวีลูกเจี๊ยบที่ไม่ใช่ลูกจนตาย แต่นี่อาจเป็นสัญชาติญาณความเป็นแม่ลูกมันพูกพันก็เป็นได้ แม้ไม่ได่ฟักออกมาเป็นตัวด้วยฝีมือตัวเองก็ตาม

...ภาพวันนี้มีสมาชิกนักอนุรักษ์ไก่ป่ารุ่นเยาว์หน้าใหม่มาร่วมเป็นสักขีพยานหลายคน ดูเอาเองครับ

ผู้สื่อข่าวไก่ป่ายุคต่อไป


...สงสัยครั้งต่อไปต้องเปลี่ยนเวลาคุมทีมไก่มาตอนสาย ๆ ตอนที่เด็ก ๆ ต่างไปโรงเรียนจะเข้าท่ากว่า วันนี้วงแตกเร็วเพราะยิ่งเวลาผ่านไปนานเข้า ความคุ้นเคยของเด็ก ๆ ก็ไล่จับลูกเจี๊ยบกันวุ่นวาย ดีไม่ดีจะเหยียบกันตายเอาง่าย ๆ


มีหลายระดับ แต่วุ่นวายจนเกือบเหยียบลูกเจี๊ยบตาย


...ว่าแล้วผมก็บอกให้ช่วยจับลูกเจี๊ยบใส่ตะกร้าให้หน่อย แล้วก็ถ่ายภาพเป็นหลักฐานว่าใครบ้างที่มาเล่นด้วยในเย็นวันนี้

...แล้วก็เรียกคุณพ่อ คุณแม่ไก่ต่อ ให้เดินตามกลับบ้าน

...ก็มีสาวน้อยคนหนึ่งวิ่งไล่ไปส่งถึงประตูบ้าน ผมต้องรีบปิดประตูรั้ว เอาไก่เข้ากรง

...หวาดเสียวเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าลูกเจี๊ยบที่อุตส่าห์เพาะฟักมากับมือ โดนเพื่อนรุ่นเยาว์เหยียบตาย

...แต่ก็ได้ความรู้สึกดี ๆ มีความสุขใจที่พวกเด็ก ๆ รักไก่ต่อเหล่านี้ แต่ผมบอกพวกเขาว่าที่เห็นพ่อไก่สีสวย ๆ นั้นเป็นไก่ป่า

...ไก่ป่าที่กำลังถูกคุกคามเข่นฆ่า เมื่อพวกเด็ก ๆ เหล่านี้โตขึ้นมาคงไม่มีใครไปล่า ไปยิงไก่ในป่า เมื่อเขามีโอกาสกลับไปอยู่ในชนบทอีกครั้ง


สาวน้อยคนนี้ชื่นชอบลูกเจี๊ยบมาก ตามไล่พ่อ-แม่ไก่ส่งกลับถึงประตูบ้าน


วีดีโอการต่อสู่ระหว่างลูกกับ พ่อ-แม่

http://www.youtube.com/watch?v=2a2xLpRrdHg

http://www.youtube.com/watch?v=L50Xj-hb4AY

ขณะกำลังฟักไข่ ต้องยึดไว้แน่นหนา


มิติดั่งเดิม




เปิดกล่องดำ (แต่เป็นสีขาว)



กล่องอันนี้เมื่อเปิดรื้อถุงขยะสีดำที่ห้อหุ้มออก ก็จะพบเครื่องฟักไข่รีไซเคิ้ลสีขาวสะอาดอยู่ข้างใน

แต่เดิมมันคือตู้เย็น+ตู้อุ่นอีเล็กทรอนิกชนิดที่ไม่มีคอมเพรสเซ่อร์ ด้านหลังประกอบไปด้วยวงจรจ่ายไฟสู่ฮีตเต่อร์เพื่อทำให้เกิดความร้อน และตัวถ่ายเทประจุไฟฟ้าหรืออะไรนี่แหละที่ทำให้เกิดความเย็น มันจะเย็นแค่ 20 องศาเซลเซียส หรือร้อน 60 องศาเซลเซียส เท่านั้น หากซื้อมาใหม่ ๆ

ด้านหลัง



ของเดิมใช้ไฟ DC ก็ได้


ใช้ไฟได้ทั้ง A.C. 220 โวล์ท หรือ D.C. 12 โวล์ท

เมื่อมันป่วยมันเสียไม่ทำงานตามที่ต้องการก็กลายเป็นขยะ

เจ้าของร้านซ่อมเครื่องไฟฟ้าในหมู่บ้านให้มาฟรี ๆ พร้อมอุปกรณ์ควบคุมความร้อน หรือตัวตัดต่อไฟเก่าอีกอันหนึ่ง

เขาอธิบายการต่อระบบจ่ายไฟผ่านอุปกรณ์ควบคุมการปิดเปิดไฟให้ความร้อนตู้แล้วก็บอกว่า "รื้อเองนะ ตัดต่อเจาะไปเลย ผมให้"

แผ่นสีเงิน ๆ คือฮีตซิ้งค์


เมื่อแกะฝาหลังพบว่ามีฮีตซิงค์แบบที่ใช้เป็นตัวระบายความร้อนชิพคอมพิวเตอร์ แต่ตัวใหญ่มาก มีพัดลมเป่าเพื่อกระจายความร้อน หรือดูดความร้อนเพื่อให้เกิดความเย็น จึงเอามันออกมาเป็นตัวส่งผ่านความร้อนจากหลอดไฟฟ้าในตู้

โดยวางไว้เหนือหลอดไฟ 60 วัตต์ (จะใช้ 100 วัตต์ หรือต่ำกว่านี้ก็ได้) ให้ความร้อนจากหลอดไฟฟ้าบ่มให้ตัวฮีตซิ้งค์อลูมิเนี่ยมที่อุดมไปด้วยคลีบนี้ค่อย ๆ คลายความร้อนออกมา

ด้านล่างหลอดไฟก็นำอ่างน้ำมาวางไว้ ให้เกิดการระเหย ไอน้ำที่ระเหยนี้ก็มีความร้อนด้วย เมื่อความร้อนจากฮีตซิ้งค์+กับความชื้นจากไอน้ำ ก็ทำให้สภาวะภายในตู้นี้เหมาะสมต่อการฟักไข่


ตัวตัดต่อไฟ หรือเทอร์โมคอนโทรล


วางตัวเซนเซ่อร์อุณหภูมิของเครื่องตัดต่อไฟฟ้าไว้ใกล้ ๆ หรือบนฮีตซิ้งค์ ความร้อนลดลงเมื่อไหร่ไฟฟ้าก็จะถูกต่อครบวงจร เพื่อบ่มให้ฮีตซิ้งค์เก็บอมความร้อนไว้เพื่อให้ภายในตู้ร้อนขึ้นมาใหม่ ไฟฟ้าจะติด ๆ ดับ ๆ ตามสภาวะอากาศข้างนอกที่เปลี่ยนแปลงด้วย


ฮีตซิ้งค์คือตัวเก็บอม และคลายความร้อน

หากเป็นหน้าฝนถ้าฝนตกหรือกลางคืนที่อากาศเย็นลงก็อาจต่อไฟสว่างบ่อยขึ้น สำหรับตู้เล็ก ๆ นี้ ไฟจะติด ประมาณ 3 นาที ทุก ๆ ครึ่งชั่วโมง หรืออย่างเร็วก็ 25 นาที (ถ้าเป็นหน้าหนาวก็คงต่อไฟบ่อยขึ้น) เนื่องจากตู้นี้เก็บความร้อนได้ดี ผนัง 4 ด้านรวมทั้งประตูเป็น 2 ชั้น มีโฟมอยู่ตรงกลางหนาประมาณ 1 นิ้ว ผนังด้านหลังเป็นแผ่นเหล็กชั้นเดียวไม่มีโฟม

(...เหตุที่ต้องเจาะประตูก็เพราะว่ามันเป็นพลาสติกทั้ง 2 ด้าน ส่วนผนังอื่น ๆ ด้านในเป็นเหล็กแผ่น เพื่อการกระจายความร้อน และดูดความร้อนออกให้ในตู้กลายเป็นความเย็น นี่หมายถึงการทำงานเดิม ๆ ของมัน)

...ฝาตู้ด้านล่างเจาะช่อง 1 นิ้ว ให้ลมเย็นไหลเข้า ด้านบนฝาเจาะรูใหญ่กว่า คือหนึ่งนิ้วครึ่ง ให้ลมร้อนค่อย ๆ ระบายออก ตู้จึงมีการถ่ายเทอากาศตลอดเวลา เนื่องจากไข่ที่กำลังฟักต้องการอ๊อกซิเจนอย่างพอเพียงตลอดเวลา ยิ่งตอนที่ลูกเจี๊ยบเจาะไข่ และออกจากไข่แล้วหากอากาศไม่ถ่ายเทขาดอ๊อกซิเจนลูกเจี๊ยบก็ต้องขาดใจตาย


เจาะประตู 2 รู


ไม่มีพัดลม อาศัยหลักการถ่ายเทอากาศร้อนขึ้นบนตามธรรมชาติ เหมือนการทดลองในห้องวิทยาศาสตร์สมัยเป็นนักเรียนมัธยมต้น ที่ใช้ควันธูปจ่อรูด้านล่างตู้กระจก แล้วนักเรียนก็จะเห็นควันนั้นไหลไปออกช่องด้านบน

จากหลักการง่าย ๆ นี้ก็เอามาใช้กับตู้เล็ก ๆ ได้ผลดี

แต่หากเป็นตู้ใหญ่ ๆ ความจุมาก ๆ กว้าง ๆ ต้องใช้พัดลมเล็ก ๆ ติดตั้งไว้ภายในตู้ เพื่อช่วยทำให้อากาศร้อนพร้อมกับความชื้นที่เหมาะสมกระจายไปทั่วทุกซอกมุมของเครื่องฟักไข่ ซึ่งผมยังไม่เคยทำ แต่ได้ดูตัวอย่างจากของจริงมาแล้ว เป็นตู้ที่มินิฟาร์ม ราคา 10,000 บาท ฟักไข่ได้ 200 ฟอง กลับไข่อัตโนมัติ

ส่วนแหล่งตัวอย่างอื่น ๆ ก็ค้นดูของชาวต่างประเทศในอินเตอร์เน็ท ซึ่งมีมากมายหลายแบบ

แต่ชาวบ้านฝรั่งส่วนมากทำคล้าย ๆ ระบบที่ผมทำนี่แหละครับ


ตะแกรงร่อนแป้ง นำมาวางไข่ในตู้ฟักได้ดีเยี่ยม


ตะแกรงร่อนแป้ง เอามาทำเป็นคอกกั้นไก่แรกเกิด ที่เดินไม่แข็งแรง ตัวนี้กำลังแก้ไขนิ้วตีนที่บิดพับให้ตรง


อุปกรณ์ประกอบอื่น ๆ ก็หยิบเอามาจากตู้ในห้องครัว ก็มีตะแกรงร่อนแป้งสีเหลือง อย่างที่เห็น โดยตัวตะแกรงเป็นตาข่ายลวดอย่างดีแบบถี่มากหน่อย แต่อากาศผ่านได้สบาย นำสายไฟฟ้าขนาด 2 หุนมาตัดเป็นท่อน ๆ แล้วดัดให้เป็นรูปวงรี เพื่อเป็นฐานวางไข่ (โดยวางด้านแหลมลงล่าง ด้านป้านที่มีช่องฟองอากาศอยู่ด้านบนแบบนี้ตลอดเวลา)ให้ไข่เอียง 45 องศา ตามตำรา และไม่กลิ้งเลื่อนไปไหน เมื่อเปิดฝาตู้ออกเพื่อกลับไขก็ใช้วิธีหมุนไข่ให้ด้านล่างขึ้นมาอยู่ด้านบน ทำ 4-5 ครั้งต่อวัน

ตำแหน่งการวางอุปกรณ์ ถูกบังคับด้วยพื้นที่ที่คับแคบ


เพื่อความมั่นใจก็ติดเทอร์โมมิเตอร์สัก 2 ตัว และอย่าลืมหาเครื่องวัดความชื้นใส่ไว้ในตู้อีกด้วย

ไข่ทุกฟองเมื่อเก็บจากเล้า หรือกรงไก่ให้เช็ดด้วยแอลกอฮอล์เสียก่อน แล้วเก็บรวบรวมไว้ เมื่อได้จำนวนมากภายใน 6-7 วัน อย่าให้เกิน 7 วัน ให้นำเข้าตู้ฟักเป็นชุด ๆ พร้อม ๆ กัน ไข่ทุกฟองต้องเขียนวันที่เก็บด้วยดินสอไว้เพื่อเตือนความจำ และเมื่อนำเข้าตู้ไข่ชุดเดียวกันก็ต้องทำเครื่องหมายหรือวันที่เข้าตู้ไว้ด้วย เพื่อจะได้รู้ว่าลูกเจ๊ียบจะออกจากไข่ หรือลูกเจี๊ยบจะเจาะเปลือกไข่วันไหน

ถ้าสภาวะต่าง ๆ ในตู้ฟักสมบูรณ์ คือความชื้น 55-60 ไม่เกิน 70 เปอร์เซนต์ อุณหภูมิ 37.5-38.5 องศาเซลเซียสโดยเฉลี่ยให้ใกล้เคียงตลอดช่วงการฟัก ลูกเจี๊ยบจะเริ่มเจาะใกล้ ๆ วันที่ 18 หรือวันที่ี 17 แล้วคลอดออกมาเดินได้ในวันที่ 19

ลูกไก่ป่า หรือไก่ต่อที่มีสายเลือดสูงหน่อยจะตรงเวลา คือ 19 วัน ออกมาเดินได้แน่นอน

ทุกตัวที่ผมฟักเป็นตัวมีมาดเป็นแบบนี้

แต่ถ้าเป็นไก่ซารามอ ไก่แจ้ ไก่ชนหรือไก่บ้านทั่ว ๆ ไป จะใช้เวลา 21 วัน

ถ้าความร้อนสูงเกินไปลูกเจี๊ยบออกมาจะขนเกรียม ๆ จะหักร่วงออกมาจากตัวลูกเจี๊ยบสังเกตเห็นชัดเจน

...การที่เรากลับไข่ด้วยมือทำให้สามารถตรวจสอบน้ำในตู้ว่ายังมีอยู่หรือไม่ อย่าให้แห้งอย่างเด็ดขาด

...ตู้เล็ก ๆ ที่ฝรั่งทำมือ ทำเองส่วนมาก หรือทั้งหมดไม่มีฮีตซิ้งค์ นี่เป็นเทคนิคเฉพาะตู้นี้ที่มันมีมาโดยบังเอิญ

...ท่านสามารถนำกล่องหรือตู้อะไรก็ได้ที่เก็บความร้อนได้ดี โดยเฉพาะกล่องโฟมมาทำตู้ฟักได้อย่างดีทีเดียว

...ขอให้ท่านที่สนใจในการฟักไข่ไก่ หรือไข่สัตว์ปีกทั้งหลายโชคดี








ชื้นส่วนรื้อเก็บใส่กล่องดำ แต่สีขาว





ภาพสุดท้ายพี่ใหญ่ราวีเจ้าจิ๋ว แม้ว่าจะพยายามป้องกันเต็มที่ แต่ตอนนี้เป็นคู่หูกันไปแล้ว

ขอบคุณครับตู้ฟักไข่ จากขยะแต่ไฮเทคดีจริงๆ มีทุกอย่างครบอย่างที่ควรจะมี แถมรูปทรงสวยงามเสียด้วย คุณห้วยเหิงมีความเข้าใจในเครื่องไฟฟ้าอย่างดีทีเดียว ผมเองให้เปลี่ยนหลอดไฟยังเสียวๆแทบจะสับสวิททั้งบ้าน อิอิ

สงสัยต่อไปต้อง เครื่องฟักจากตู้เย็น (เก่าๆ ทิ้งๆ ) แล้วละมั้งครับ

...ก่อนอื่นขอแจ้งข่าวเศร้า คุณ K ถูกหมากัดตายไปเดือนกว่าแล้ว โชคดีที่พี่ใหญ่หัวหน้าทีมแค่หนังสะโพกพองลม (อีก 2 ตัว ไม่ได้ออกไปเดินข้างนอกจึงปลอดภัย)อาการหนังพองลม ผมถามเซียนไก่ซารามอเขาสอนให้เอาเข็มฉีดยาดูดลมออกพร้อมให้แอมพิซิลลินตาม แค่วันเดียวก็ปกติ

...หลังจากเหตุร้ายที่พวกเขาแหกกรง (ลืมปิด)ออกมาเดินเล่นข้างนอกผ่านไปถึง 4 โมงเย็นวันนี้ ...พบว่าพี่ใหญ่ซึ่งจะครบ 4 เดือนวันที่ 8 พ.ย. มีอาการขาซ้ายกระเผก และที่ขนหางซึ่งกำลังงอกออกมาใหม่(หลังจากโดนหมากัดขนหางหลุดไปแถบหนึ่ง)มีรอยถูกพวกเดียวกันจิกขาดตรงโคนมีเลือดซึม พอจับดูเขาก็แสดงอาการเจ็บ
หน้าซีด ไม่ค่อยกินอาหาร ทั้ง ๆ ที่ตอนเที่ยงวันยังดี ๆ อยู่เลย

...บาดแผลที่ขนหางไม่น่าจะทำให้ขาเป๋ไปได้

...ดังนั้นใคร่ถามท่านผู้เชี่ยวชาญครับว่ามันเป็นเพราะอะไร ที่ขากระเผกกระทันหัน หรือเป็นเพราะอาหารไก่ไข่ที่ผสมสูตร อาหารไก่เล็ก+อาหารไก่ไข่+อาหารนกเขาใหญ่ อัตราส่วน1:1:1 หรือเปล่า ?

...เท่าที่อ่านดูในเว็บเขาว่าอาหารไก่ไข่ทำให้ไก่ตัวผู้ข้อเจ็บได้จากการสะสมของแคลเซี่ยมที่มากเกินไป

...อาหารสูตรนี้เปลี่ยนมาเกือบ 2 เดือนแล้ว ก่อนหน้านั้นให้อาหารไก่เล็ก+อาหารนกเขาใหญ่ 1:1

...ขณะนี้แยกไก่ป่วยออกมาไว้ในกรงอนุบาลมีไฟ 25 วัตต์ส่องให้ ดูจากอาการหลังนำมาพัก ให้ยาแก้อักเสบอย่างที่เคยให้ สัก 2 ชั่วโมงผ่านไป เริ่มกินอาหารได้ น้ำได้ผสมไบโอ +บี12 ไว้ให้ในกรง

...ไม่รู้ว่าผมรักษาถูกโรคหรือเปล่า ?

หลังจากให้แอมพิซิลลิน 3 วัน ผ่านไป เช้านี้เปิดกรงเอาลงมาเดินพื้นดู พบว่าเริ่มจิกเล่นตามพื้นได้แล้ว หงอน เหนียง แดงดี

...จากการสังเกตอาการน่าจะเป็นขี้ขาวมากกว่าอย่างอื่น เพราะขี้เขียว+ขาว ในวันแรกๆเหลวพอได้ยาซึ่งไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะตรงโรคหรือไม่สองวันก็ขี้เป็นก้อน วันที่สามเป็นก้อนสวยแต่ยังมีสีเขียวอยู่บ้าง

...ไม่รู้ว่าติดมาจากไหน หรือว่านกกระจอก+ฝนปลายฤดูก็ไม่รู้เหมือนกัน

...ทำไมตัวที่แข็งแรงสุดจึงเป็นได้ก็สงสัยอยู่

...อย่างไรก็ตามท่านที่มีประสบการณ์กรุณาเล่าบอกบ้างนะครับ

บ่ายสองโมงวันนี้เอาไก่ป่วยออกจากกรงอนุบาล ไปไว้ในกรงเดี่ยวเรียบร้อยแล้ว พอออกมาก็พยายามจะวิ่งหนีไม่ให้จับง่าย ๆ คงเพราะอึดอัดมาหลายวัน

...สรุปแล้วการรักษาลุล่วง มีอาการเพลีย ๆ บ้าง แต่หน้าตาสดชื่นขึ้นมากแล้ว ขี้ไม่ไม่มีสีเขียวหรือสีขาวปะปน เมื่อวานเย็นเป็นก้อนสวยงาม แต่ตอนนำออกมาบ่ายนี้มีเป็นน้ำสีน้ำตาล สงสัยจะกินน้ำเข้าไปมาก เพราะร้อนหลอดไฟ หรือไงก็ไม่ทราบเหมือนกัน

...รอดูพรุ่งนี้ว่าจะดีขึ้นหรือไม่ ตอนที่ผมพิมพ์โพสต์ีนี่เขา้ยืนกร่างในกรงใหม่ ไม่มีทีท่าหัวทิ่มอย่างวันแรก ๆ อีกแล้วครับ

เกือบโดนผ่ากระเพาะในวันที่สอง

...เพื่อนผมที่เคยเล่าว่าเป็นนักปลูกป่าได้มาหาที่บ้านก่อนที่พี่ใหม่จะป่วยสองสามวันเล่าเรื่องไก่ในแคมป์ทั้งฝูงกว่าสามสิบตัวแอบไปกินผักในสวนผักชาวเขาที่เป็นลูกน้อง หลังจากโวยวายเรียกค่าสินไหมตามประสาคนรักสวนแล้วม้งคนนั้นยังบอกด้วยว่าเขาเพิ่งฉีดยากันแมลงกินใบผักไปมาด ๆ ๆ ระวังไก่จะตายหมด

เพื่อนเล่าต่อว่าเมื่อมาดูฝูงไก่ก็พบว่ามีสลึมสลือหลายตัว บางตัวมีอาการสั่น ๆ เซ ๆ

..."เจ้านายอย่างนี้ต้องผ่าเหนียง"

...ตำรวจเก่าที่ไปเป็นหัวหน้าคนงานผู้มีประสบการณ์ในการเลี้ยงไก่มานานบอก ว่าแล้วก็ช่วยกันผ่าเหนียง(ภาษาเหนือเหนียงไก่คือกระเพาะตรงใต้คอ)เอาน้ำล้างแล้วเย็บกลับ เป็นการเสี่ยงตายน่าดูชม

...เพื่อนบอกว่าเย็บกันสด ๆ แบ่งหน้าที่ คนผ่า คนล้าง และคนเย็บเป็นทีม เหมือนห้องผ่าตัดกลางป่า

...ปรากฎว่ารอดตายท้ังหมด

...เหตุการณ์นั้นติดใจผม

...เมื่อพี่ใหญ่ยืนสลึมสลือหัวทิ่มพื้นในวันที่สองของการมาอยู่ในกรงอนุบาล (I.C.U.) หลังจากกินอาหารเข้าไปนิดหน่อย ผมเอามือคลำกระเพาะดู เห็นมีอาหารค้างแข็ง ๆ อยู่ชักใจไม่ดี รีบให้น้ำเข้าไปทำให้มันนิ่ม ๆ เพราะในเว็บไก่ชนบอกว่าต้องล้างโดยเอาท่อน้ำสอดเข้าไปแล้วสบัดเอาอาหารที่บูดเน่าในกระเพาะออกให้หมด ไม่งั้นตายได้

...ผมก็คิดว่าพรุ่งนี้เช้าหากยังมีอาหารค้างในกระเพาะ และหัวทิ่มพื้นอย่างเดิม จะต้องผ่ากระเพาะช่วยชีวิต เพราะไม่รู้ว่าการล้างแบบเซียนไก่ชนนั้นเขาทำกันอย่างไร เกรงว่าน้ำจากท่อน่าจะเข้าไปในท้องไก่ด้วย แต่การผ่านี่หมอผ่าตัดไก่จำเป็นที่เคยผ่ามาเป็นสิบ ๆ ตัว เขาอยู่ปากซอยนี่เอง สามารถโทรเรียกมาใช้บริการได้ ไหน ๆ ก็จะต้องตายเพราะสารพัดโรคแล้ว ผมคิดในใจว่าขอทำหน้าที่ปกป้องจนนาทีสุดท้าย ไม่งั้นเสียชื่อขบวนการเครื่องฟักจากขยะหมด ไม่มีชิ้นดี

...เดชะบุญที่เจ้าพี่ใหญ่คงยังไม่ถึงทีต้องคอเป็นแผล เช้าวันต่อมาอาหารในกระเพาะหายไป มีขี้สวย ๆ มาแทนที่ในที่รองใต้กรง

...หาไม่แล้วโดนแน่ ๆ เพราะอาการอาหารไม่ย่อยค้างในกระเพาะที่ใต้คอก็ทำให้ไก่ตายได้เหมือนกัน

...เกือบไปแล้วไหมล่ะ !!!

วันนี้ท่านพี่ใหญ่ขี้สวยงามดีแล้ว

...วันนี้ตอนให้อาหาร ทำความสะอาดกรงพบว่าขี้ใต้คอนนอนของไก้ป่วยเป็นปกติแล้ว เป็นก้อนเหมือนตัวอื่น ๆ ก็คงมั่นใจว่ารอดแน่ ๆ

...ช่วงนี้หนาวทางราชการให้ระวังไข้หวัดนก อาการคือน้ำมูก ต้ำตาไหล หงอน+เหนียงสีคล้ำและบวม ไม่กินอาหาร และจะตาย 100 % เนื่องจากรักษาไม่ได้

...ดูรายละเอียนลักษณะไก่ที่เป็นโรคไข้หวัดนก มีภาพเครื่องในไกที่ตายเนื่องจากไข้หวัดนก่ให้ดูด้วย
http://www.siamhealth.net/public_html/Disease/infectious/avian/avainflu.htm

คุณห้วยเหิงนี่เล่นจะเป็นมันเสียทุกอย่างเลยนะ เริ่มจากเป็นนักเขียนก็เขียนได้ดีมีคนติดใจ ต่อมาก็แสดงฝีมือด้านวิศวกรรมทำตู้ฟักไข่ ตอนหลังนี้เขียนมาเล่าเรื่องไก่ป่วยสงสัยคงทำเป็นหมอ น่าทึ่งครับ
ไก่ขาเป๋ นี่พวกไก่ชนเรียกไก่ขาอ่อนครับ เขาคิดว่าเกิดจากการกินอาหารไก่มากทำให้อ้วนและไม่ได้ปล่อยออกมากินดินทรายจึงขาดแคลเซี่ยม ของผมก็เคยเป็นกับไก่ชน เพราะขังในกรงเล้กๆ ต้องรีบแก้ไขเอาออกมาให้วิ่งในกรงใหญ่ ตอนนี้หายแล้ว อันว่าโรคไก่ที่ทำให้ขาอ่อนขาบิด อาการทางประสาทนี่ก็มีกันได้หลายอย่าง ผมก็พยายามศึกษาแต่หัวไม่ไปอ่านแล้วไม่เข้าใจ ไม่เก่งเหมือนคุณห้วยเหิง